Öylesine 2

Tek bir şey mi?Herşey mi?Kim olmaya çalışıyorum ben?Değişiyorum.Kafam bomboş oluyor düşününce.Ne kadar garip.Ne kadar boş olmamaya çalışıyordum halbuki.Şimdi o basitlerden de daha basit hissediyorum.Böyle mi hissetmem gerekiyor?

Bazı şeyler gerçekten bu kadar soyut olabilir?Gerçekten insan sevgiyi görebilir mi?Bir insanın yüzünde umudu görebilseydim hayatımın sonuna geldiğime inanırdım.Filmlerdeki gibi üzerime bir spot ışığı gelir melekler beni kollarımdan tutup götürürdü.Belki orda gerçek sevgiyi görebilirim.Bilinmez.

O kadar düşünmek istemiyorum diyordum yine taktım takılmama.Zaten geçen "İnception"ı izledim.İyice gitti.Bir an acaba rüya mı görüyorum diye durdum.Baktım herkese kimse soyunmadı ben de anladım rüyamda olmadığımı.Ben çok film izlemiyorum ama herşeyi film gibi yapmaya çalışıyorum ya da oyun gibi.Başa sarmak veya bir canın daha olması mesela.Ya hepsi saçma ben de biliyorum ama hangimiz istemez ki.

Düşüncelerimi sanki zindana zincirlenmiş gibi mühürlüyorum elimden geldiğince.Şu aralar bünyem benden uzakta barınıyormuş gibi.Kendimi hissedemiyormuşum gibi geliyor.Kendimi kaybetmedim.Sadece onu göremiyorum.Kimi zaman çat kapı geliyor,kimi zaman ise ses seda yok.Beni böyle yazdırttıran nedir bilmiyorum.

Sanırım boş olmamaya takmış durumdayım.Önemli bir konu yok hayatımda.Olmasını istemiyorum.Düşüncelerden bıktım.



İnsan yaşamayı ve yaşamamayı aynı şey diye kabul ettiği zaman hürriyete kavuşur.
Dostoyevski

Eşitsizlik

Bir insan vardır,kafasına göre takılır.
Bir insan vardır,kafasındakilere takılır.

Bir insan vardır,hiç kimsenin bilmediği şeyleri bilir.
Bir insan vardır,kendini bile bilemez.

Bir insan vardır,zekidir ama göstermez.
Bir insan vardır,kurnazdır kendini zeki gibi gösterir.

Bir insan vardır,adı bile sanaldır.
Bir insan vardır,gerçekten öteye gidemez.

Bir insan vardır,yoluna çıkanlara dayanır,yine de onları geçer.
Bir insan vardır,yoluna kimse çıkamaz.

Bir insan vardır,kankası arkadaşı dediği insanla nişanlıdır fakat o kişiye aşıktır,en sonunda ona söyler,o da bunu beklediği için beraber olup mutlu yaşarlar;o insan bencil olur.
Bir insan vardır,kankasını düşünüp ona hislerini belli etmez onun en iyisini hakkettiğini düşünür fakat o kişi mutsuz olur;o insan bu sefer aptal olur.

Bir insan vardır,hayatını "keşke" diyerek geçirir.
Bir insan vardır,"keşke" diyecek kadar bile yaşayamamıştır.

Bir insan vardır,sürekli hakkını arar.
Bir insan vardır,sadece "Hakkını" arar.

Bir insan vardır,"Yarın ne olacak acaba?" der.
Bir insan vardır,"Dün niye oldu öyle?" der.

Öylesine

İnsan olmak zor mudur?Bir sürü hislerimiz var.Hissiz olmak nasıl bir şey merak ederim.2-3 hafta önce falan dişçiye gittim 18 yıllık hayatımda ilk kez ağzımın sol tarafını hissetmedim.Çok kez vurdum derime,sıktım,cimcikledim(tabi çaktırmadan) hiçbirşey hissetmedim.

Bir film vardı bilmem hatırlıyor musunuz?O kadar ilgi çekiciydi ki hala aklımda.Tabii ki de bir bilim-kurguydu.İnsanoğlunun ileriki zamanlarda savaşlardan bıkmadığı zamanları anlatıyordu.Bu savaşlar yüzünden çok kişi ölmüş ve insanoğlu azalmaya başlamış.Bu yüzden de yeni bir maddeden yeni bir ilaç geliştirmişler.İlaç insanın nefret,acı,ağlama yani insanı savaşa iten bütün nedenleri yok eden;fakat gülmek,sevinmek,acımak gibi iyi duyguları yok eden de bir ilaçmış .O filmin üzerinde çok düşünmüştüm.Acaba böyle bir ilaç gerçekten gerekli mi veya nasıl bir şey?

Ben hayatımda çok az ağlarım.Fakat çok kez üzülür ve sinirlenirim.Herşeyden çok sıkılırım.Hayat bana çevremden daha çok monoton gelir.Hata yaptığımda kendime kızarım.Başkaları mantıksız şeyler söylediğinde onlara bazen yüzyüze bazen içimden kızarım.Ben böyleyimdir.Acaba bu ilaç olsa ve ben bunlardan kurtulsam hayat daha mı iyi olur?

Acaba hiç doğmayan birisi bir yaşam formu olarak insan olmayı seçer mi?Daha fazla avantajın yanında daha çok dezavantajı seçer mi?Biz seçer miyiz?Ben seçer miyim?Hep cevapsız sorular.Hep çıkmaz sokak.

Ha unutmadan bir de aşk var tabii.Hayatta en karmaşık şey bence aşk.İki insan aynı şey düşünmedikçe aynı duyguları paylaşmadıkça aşk olmuyor.Bu sanki ikizlerin birbirine aşık olması gibi bir şey.Ruh ikizi derler ya hani.

Neyse öylesine yazdım işte.Sıkılıyorum.İnternetim ağır.Uzaklaşmaya çalışıyorum şimdi bu düşüncelerimden.