Tek bir şey mi?Herşey mi?Kim olmaya çalışıyorum ben?Değişiyorum.Kafam bomboş oluyor düşününce.Ne kadar garip.Ne kadar boş olmamaya çalışıyordum halbuki.Şimdi o basitlerden de daha basit hissediyorum.Böyle mi hissetmem gerekiyor?
Bazı şeyler gerçekten bu kadar soyut olabilir?Gerçekten insan sevgiyi görebilir mi?Bir insanın yüzünde umudu görebilseydim hayatımın sonuna geldiğime inanırdım.Filmlerdeki gibi üzerime bir spot ışığı gelir melekler beni kollarımdan tutup götürürdü.Belki orda gerçek sevgiyi görebilirim.Bilinmez.
O kadar düşünmek istemiyorum diyordum yine taktım takılmama.Zaten geçen "İnception"ı izledim.İyice gitti.Bir an acaba rüya mı görüyorum diye durdum.Baktım herkese kimse soyunmadı ben de anladım rüyamda olmadığımı.Ben çok film izlemiyorum ama herşeyi film gibi yapmaya çalışıyorum ya da oyun gibi.Başa sarmak veya bir canın daha olması mesela.Ya hepsi saçma ben de biliyorum ama hangimiz istemez ki.
Düşüncelerimi sanki zindana zincirlenmiş gibi mühürlüyorum elimden geldiğince.Şu aralar bünyem benden uzakta barınıyormuş gibi.Kendimi hissedemiyormuşum gibi geliyor.Kendimi kaybetmedim.Sadece onu göremiyorum.Kimi zaman çat kapı geliyor,kimi zaman ise ses seda yok.Beni böyle yazdırttıran nedir bilmiyorum.
Sanırım boş olmamaya takmış durumdayım.Önemli bir konu yok hayatımda.Olmasını istemiyorum.Düşüncelerden bıktım.
İnsan yaşamayı ve yaşamamayı aynı şey diye kabul ettiği zaman hürriyete kavuşur.
Dostoyevski
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder